Zawsze trzymałem się trochę na uboczu

Zawsze trzymałem się trochę na uboczu, tak w kontekście społecznym, jak i towarzyskim. Było we mnie mnóstwo lęku, że ktoś mnie przejrzy i zostanę zlinczowany, wytknięty palcami itd.

Moja drużyna była ekstremalnie konkurencyjna i niektórzy dokładali wszelkich starań, by być maskulinistycznie zmężczyźnieni jak tylko chłopcy być potrafią. Chyba to potęgowało moje wątpliwości dotyczące przynależności do tej społeczności, ale, również i lęk przed odstawaniem.

Pamiętam jedną taką zabawną sytuację, gdy byliśmy "musztrowani" za bodajże bałagan w namiotach. Kiedy wszyscy, w samych majtkach, staliśmy na baczność przed namiotami, chwilę przed wydaniem rozkazu, by jak najszybciej ubrać mundur, zacząłem zasłaniać swoje miejsca intymne rękami, co nie uszło uwadze moich kolegów. Oczywiście wszyscy zaczęli się ze mnie śmiać, ponieważ akurat przechodziły obok podobozu harcerki i szczęśliwie dla mnie chłopcy chyba połączyli te fakty.

Poza tym byłem intensywnie wyśmiewany za moje śpiewanie. Bardzo lubiłem to robić i chłopcy albo mi zazdrościli, albo wstydzili się za mnie, że śpiewałem w dwugłosie wyżej niż reszta i był to powód do zażenowanych spojrzeń i przykrych komentarzy. Mnie to zapewne podburzało, by kontynuować i jeszcze bardziej się przez to wyróżniać.

autor_ka anonimowy_a