Opowiedz mi swoją historię
Nasza inicjatywa powstała z przekonania, że osoby nieheteronormatywne związane z ZHR zasługują na przestrzeń, w której mogą dzielić się swoimi doświadczeniami bez lęku i obawy przed wykluczeniem.
Każda historia to czyjś głos, emocje i droga, a razem tworzą obraz doświadczeń, które często pozostawały niewidoczne.
Wierzymy, że dzielenie się tymi historiami jest kluczem do budowania mostów porozumienia i silniejszej, bardziej wspierającej wspólnoty.
Chcesz dołączyć do projektu?
Poznaj ich historie
Historia pewnej miłości bezwarunkowej
Tęsknię za byciem częścią wspólnoty, która mnie wychowała. I za tym dziecięcym przekonaniem, że jeśli będziemy wystarczająco dobre, jeśli będziemy służyć całym sercem, to zawsze będzie dla nas miejsce przy ognisku...
Szczerze uwielbiałam być harcerką
Zupełnie nie wiem jak to napisać. To trudne, ale wiem, że ważne, więc może po prostu zacznę. Mam wrażenie, że już wszyscy znają moją historię. Wiem też, że każdy ma jej własną wersję. Teraz chciałabym spróbować podzielić się moją...
Nie będę czekać z miłością
Ciężko mi przypomnieć sobie pierwszy moment, kiedy zdałam sobie sprawę, że coś jest nie tak. Właściwie to bardzo długo, szczerze wierzyłam, że wszyscy wokół myślą tak samo jak ja. Temat osób LGBTQ+ w ZHR nie zastanawiał mnie nigdy gdy byłam małą harcerką, zastępową czy przyboczną...
-1.png&w=3840&q=75)
Ludzie boją się tego, czego nie znają
Szczerze chciałam wierzyć, że odpowiedzią na niechęć, wrogość czy obojętność na krzywdę jest rozmowa, przekonywanie kolejnych osób krok po kroku. Nie liczyłam na cuda, wiedziałam że to bardzo idealistyczne podejście...
Jestem dowodem na to, że orientacją nie można się zarazić
Bardzo chciałam wtedy okazać jej wsparcie. Pokazać, że ja nie mam nic przeciwko, że nadal jest dla mnie tą samą wartościową osobą, ale jednocześnie czułam, że muszę przygotować ją na to, co może nastąpić. Że nie mogę powiedzieć: “tak, to nie ma znaczenia, nie martw się”, a bardzo chciałam, żeby po tym zdaniu nastąpiła kropka, a nasza dyskusja się zakończyła.
Możliwe, że moja historia jest odchyłem od normy
Należałam do drużyny harcerskiej przez blisko 5 lat, zaczynając w gimnazjum. Zostałam harcerką, bo kocham Polskę i służba dla niej nadal jest dla mnie ważna, chociaż jej forma ewoluowała z czasem. Kiedy pierwszy raz założyłam mundur, moja drużyna składała się z dwóch zastępów i działała w salce parafialnej przy lokalnym kościele w małym mieście...
.png&w=3840&q=75)
Jestem drużynową i jestem osobą nieheteronormatywną
W moim bliskim otoczeniu (harcerskim jak i nie harcerskim) wszyscy wiedzą o mojej orientacji. Nigdy się nie wstydziłam tego, kim jestem i jak ktoś się mnie o to pytał to z chęcią...
.jpg&w=3840&q=75)
"Takie" osoby nie mogą być przykładem dla innych
Dołączając do harcerstwa nie byłam świadoma mojej orientacji seksualnej. Miałam 12 lat - mało kto jest jej wtedy świadomy. Zaczęło to do mnie docierać dopiero w wieku 15/16 lat...
Dla mnie nie zmieniło się nic
Miałam 17 lat kiedy na środku obozowego magazynu kuchennego moja drużynowa i przyjaciółka powiedziała mi, że jej koleżanka, która ma przyjechać jutro w odwiedziny na obozie, to tak naprawdę jej dziewczyna. Płakała, bo nie wiedziała, jak zareaguję...
Moja droga do bycia sobą w mundurze
Trafiłem do ZHR jako nastolatek. Na początku to była dla mnie przygoda – ogniska, wędrówki, zdobywanie sprawności, poczucie wspólnoty. Potem przyszły stopnie, funkcje, kursy instruktorskie...
Nie chciałabym, żeby drużynę mojej córki prowadziła lesbijka, co to za przykład własny?
Przez lata działałam w organizacji, która była dla mnie miejscem rozwoju oraz bliskich mi wartości - siostrzeństwa i bezinteresownego działania na rzecz innych ludzi. Byłam zaangażowana, oddana, starałam się — mimo, że coraz częściej czułam, że nie do końca do niej pasuję...
Próba dopasowania się do reszty
Swoją działalność w harcerstwie zakończyłem po około ośmiu latach, na końcu jako przyboczny. Przez ten cały czas nie czułem się na tyle komfortowo, aby być sobą wśród moich najbliższych...
Dla naszego dobra
Ukrywamy się z lęku przed wyrzuceniem, przed skandalem, przed byciem wytykanym palcami. Kiedy nasza orientacja lub związek wychodzą na jaw — jesteśmy oszustami, bo zatajaliśmy to przed Wami tak długo, bo jesteśmy nagle w Waszych oczach kimś innym...
Elephant in the room
Mi do dzisiaj towarzyszy strach, który jest zależny od geografii. W mieście, w którym działałam jako harcerka jestem „w szafie". W mieście, do którego wyjechałam, nie ukrywam swojej orientacji. I nadal boje się mówić o tym publicznie, czy wstawić na social media głupie zdjęcie z parady równości. Bo mimo że nic już nie może mi się stać, to sama możliwość, że przypadkiem będę zmuszona do konfrontacji z kimś z ZHRu jest wystarczająco przerażająca, żeby się powstrzymać...
Środowisko niekomfortowego rozwoju
Jest to straszne, że środowisko, które cię w dużej mierze wychowało, w pewnym momencie ucina ci twój emocjonalny rozwój...
Ja nienawidzę tych wszystkich gejów
Myślę, że nigdy nie miałam sytuacji, że wprost komuś powiedziałam, że nie jestem hetero. Moje otoczenie samo to wywnioskowało i stało się to dla niego oczywiste - mimo tego, byłam proszona, żeby nie wspominać o tym przy młodszych harcerkach...
Moja Kategoria
Moje coming outy i odkrywanie seksualności zawsze były ściśle związane z kwestionowaniem mojej płci. Wiem, że to temat bardziej niszowy, albo abstrakcyjny. Trudniej jest sobie wyobrazić, że twoje ciało nie jest twoim domem, niż podmienić obiekt pożądania...
Zawsze trzymałem się trochę na uboczu
Było we mnie mnóstwo lęku, że ktoś mnie przejrzy i zostanę zlinczowany, wytknięty palcami...
Czas na zmiany!
Przysięgłam sobie, że nie pozwolę na powtórzenie podobnych historii…